Anger over Gaza is a distraction. We cannot forget that Israel is the West’s best ally in a turbulent region

For far too long now it has been unfashionable in Europe to speak up for Israel. In the wake of the recent incident on board a ship full of anti-Israeli activists in the Mediterranean, it is hard to think of a more unpopular cause to champion.

In an ideal world, the assault by Israeli commandos on the Mavi Marmara would not have ended up with nine dead and a score wounded. In an ideal world, the soldiers would have been peacefully welcomed on to the ship. In an ideal world, no state, let alone a recent ally of Israel such as Turkey, would have sponsored and organised a flotilla whose sole purpose was to create an impossible situation for Israel: making it choose between giving up its security policy and the naval blockade, or risking the wrath of the world.

In our dealings with Israel, we must blow away the red mists of anger that too often cloud our judgment. A reasonable and balanced approach should encapsulate the following realities: first, the state of Israel was created by a decision of the UN. Its legitimacy, therefore, should not be in question. Israel is a nation with deeply rooted democratic institutions. It is a dynamic and open society that has repeatedly excelled in culture, science and technology.

Second, owing to its roots, history, and values, Israel is a fully fledged Western nation. Indeed, it is a normal Western nation, but one confronted by abnormal circumstances.

Uniquely in the West, it is the only democracy whose very existence has been questioned since its inception. In the first instance, it was attacked by its neighbours using the conventional weapons of war. Then it faced terrorism culminating in wave after wave of suicide attacks. Now, at the behest of radical Islamists and their sympathisers, it faces a campaign of delegitimisation through international law and diplomacy.

Sixty-two years after its creation, Israel is still fighting for its very survival. Punished with missiles raining from north and south, threatened with destruction by an Iran aiming to acquire nuclear weapons and pressed upon by friend and foe, Israel, it seems, is never to have a moment’s peace.

For years, the focus of Western attention has understandably been on the peace process between Israelis and Palestinians. But if Israel is in danger today and the whole region is slipping towards a worryingly problematic future, it is not due to the lack of understanding between the parties on how to solve this conflict. The parameters of any prospective peace agreement are clear, however difficult it may seem for the two sides to make the final push for a settlement.

The real threats to regional stability, however, are to be found in the rise of a radical Islamism which sees Israel’s destruction as the fulfilment of its religious destiny and, simultaneously in the case of Iran, as an expression of its ambitions for regional hegemony. Both phenomena are threats that affect not only Israel, but also the wider West and the world at large.

The core of the problem lies in the ambiguous and often erroneous manner in which too many Western countries are now reacting to this situation. It is easy to blame Israel for all the evils in the Middle East. Some even act and talk as if a new understanding with the Muslim world could be achieved if only we were prepared to sacrifice the Jewish state on the altar. This would be folly.

Israel is our first line of defence in a turbulent region that is constantly at risk of descending into chaos; a region vital to our energy security owing to our overdependence on Middle Eastern oil; a region that forms the front line in the fight against extremism. If Israel goes down, we all go down.

To defend Israel’s right to exist in peace, within secure borders, requires a degree of moral and strategic clarity that too often seems to have disappeared in Europe. The United States shows worrying signs of heading in the same direction.

The West is going through a period of confusion over the shape of the world’s future. To a great extent, this confusion is caused by a kind of masochistic self-doubt over our own identity; by the rule of political correctness; by a multiculturalism that forces us to our knees before others; and by a secularism which, irony of ironies, blinds us even when we are confronted by jihadis promoting the most fanatical incarnation of their faith. To abandon Israel to its fate, at this moment of all moments, would merely serve to illustrate how far we have sunk and how inexorable our decline now appears.

This cannot be allowed to happen. Motivated by the need to rebuild our own Western values, expressing deep concern about the wave of aggression against Israel, and mindful that Israel’s strength is our strength and Israel’s weakness is our weakness, I have decided to promote a new Friends of Israel initiative with the help of some prominent people, including David Trimble, Andrew Roberts, John Bolton, Alejandro Toledo (the former President of Peru), Marcello Pera (philosopher and former President of the Italian Senate), Fiamma Nirenstein (the Italian author and politician), the financier Robert Agostinelli and the Catholic intellectual George Weigel.

It is not our intention to defend any specific policy or any particular Israeli government. The sponsors of this initiative are certain to disagree at times with decisions taken by Jerusalem. We are democrats, and we believe in diversity.

What binds us, however, is our unyielding support for Israel’s right to exist and to defend itself. For Western countries to side with those who question Israel’s legitimacy, for them to play games in international bodies with Israel’s vital security issues, for them to appease those who oppose Western values rather than robustly to stand up in defence of those values, is not only a grave moral mistake, but a strategic error of the first magnitude.

Israel is a fundamental part of the West. The West is what it is thanks to its Judeo-Christian roots. If the Jewish element of those roots is upturned and Israel is lost, then we are lost too. Whether we like it or not, our fate is inextricably intertwined.

Om weer kans te maken op regeringsverantwoordelijkheid moet de Republikeinse partij hervorming weer hoog op de agenda zetten, schrijft Berkowitz. En volgens hem behoren het streven naar een kleine overheid, nadruk op traditie, orde en waarden, tot de conservatieve traditie. Berkowitz citeert Edmund Burke, die in zijn Reflections on the Revolution in France schrijft dat “a state without the means of some change is without the means of its conservation.”

Het uitgangspunt van conservatieve hervormingen – conservatieve vooruitgang – moet het bevorderen van individuele vrijheid zijn. Bij ieder hervormingsvoorstel moet bekeken worden of het bijdraagt tot individuele verantwoordelijkheid, zelfvertrouwen en het bieden van kansen. Een kleine overheid moet in de kleine ruimte die haar geboden wordt excelleren.

“Reform is a conservative virtue.”

“Ik weet niet goed wat ik van alle actuele berichten moet denken. Ik wil daar ook niets over zeggen. Wel ben ik in verwarring en ook wel ernstig geschrokken. Ik weet dat Theresa Brenninkmeijer vandaag of morgen terugkeert in Denemarken. Dan zullen er meer berichten over deze affaire komen. Het enige wat ik kan doen, is terugroepen hoe zij toen op mij overkwam en wat zij allemaal gezegd heeft. Dan komt het beeld van een vrouw naar voren die het geloof wil verspreiden, niet rust voordat er nieuwe stappen zijn gezet en graag de regie in handen neemt, maar ook een vrouw die haar eigen zwakheid kent, daar heel open over praat en leeft van de barmhartigheid van haar zusters en van God.”

Lees verder…

In het Oude Testament is het de Moloch, maar ook de Foeniciërs, de Kanaänieten, de Kelten, de Indianen, de Azteken en andere volken, kenden het ritueel vermoorden van kinderen. De oudtestamentische profeten veroordeelden fel het offeren van kinderen. Zo waarschuwt Jeremia het volk en noemt de offerplek ‘het Dal van de Slachting” (Jer. 19,5-6).

Euteneuer noemt de abortusindustrie het moderne ‘Dal van Slachting’. Terecht spreekt de priester van een demonische religie. “Yes, a religion: Abortion has an infallible dogma (“choice”), a ruling hierarchy (Planned Parenthood), theologians (feminist ideologues), a sacrificing priesthood (abortionists), temples (abortion mills), altars of sacrifice (surgical tables), ritual victims (babies and also women), acolytes and sacristans (clinic workers and technicians), guardian angels (police and death-scorts), congregations (leftist foundations and private supporters), and its own version of “grace” that makes everything work (money).”

Euteneuer komt met een aantal schokkende voorbeelden, waarin feministen, abortusartsen en ‘free choice’ supporters abortus vergelijken met een sacrament, gedaan uit liefde(!).

Hier het hele Engelstalige artikel, met dank aan het blog MotherofGod, a place to follow Mary.

The Rev. Thomas  J. Euteneuer  is president of Virginia-based Human Life International, which has affiliates and partners in 87 countries around the world. A trained exorcist, Fr. Euteneuer has been authorized to perform the ancient rite in several dioceses in the U.S.

Those who are uncomfortable with the thought and talk of demons have a decision to make: Remain in the dark and ignore a basic teaching of the Church regarding spiritual warfare or open your eyes and join the rest of us in the fight against the demons who are working evil in our midst. One such wicked work is the dirty business of abortion. No human activity glorifies Satan and his minions more than abortion.

Abortion is fundamentally a business — a business based on a perverse concept of human rights. Abortion is a commodity cleverly marketed to women under the ideological rubric of “free choice” that draws in huge profits from the deaths of innocents. The abortion industry is a profit-driven, raw killing machine. The enormous amount of cash it generates is the “lifeblood” that perpetuates its existence.

The spiritual dimension of this grisly business, however, is its systematizing of ritual blood sacrifice to the god of child murder who, in the Old Testament, is called Moloch. This demon of child sacrifice appears in many forms and cultures throughout history — Phoenician, Carthaginian, Canaanite, Celtic, Indian, Aztec, and others — but it is always the same bloodthirsty beast that demands the killing of children as a form of worship. This demon seeks public endorsement and ever new expressions of killing to increase its “worship.” In some of the ancient forms of these evil practices, huge drums were beaten beside the places of sacrifice as the rituals proceeded. These drums were used to drown out the screams of the victims who were being sacrificed on the altars.

The practice of child sacrifice was universally condemned as an abomination by the prophets of the Old Testament. Ezekiel said to the people of Israel: “The sons and daughters you had borne me you took and offered as sacrifices to be devoured by them [false gods]! Was it not enough for you to play the harlot? You slaughtered and immolated my children to them, making them pass through fire” (16:20-21). Jeremiah was equally unequivocal in his opposition to this evil: “They have built high places to Baal [Moloch] to immolate their sons in fire as holocausts…such a thing as I never commanded nor spoke of…. Therefore, the days will come when this place will no longer be called Topheth, or the valley of the son of Hinnom, but rather, the valley of Slaughter” (19:5-6). It is interesting to note that the Hebrew word for “valley” is ge, and so the name “Valley of Hinnom” is ge-hinnom, whence we derive the word “Gehenna.”

The abortion industry is our modern-day Valley of Slaughter, where abortionists offer ritual blood sacrifice to that ancient demon of child murder. Their work is in every way the key ritual of a demonic religion. Yes, a religion: Abortion has an infallible dogma (“choice”), a ruling hierarchy (Planned Parenthood), theologians (feminist ideologues), a sacrificing priesthood (abortionists), temples (abortion mills), altars of sacrifice (surgical tables), ritual victims (babies and also women), acolytes and sacristans (clinic workers and technicians), guardian angels (police and death-scorts), congregations (leftist foundations and private supporters), and its own version of “grace” that makes everything work (money).

In modern abortion, the “drums” of the ancient rituals are now the buckets and containers used to carry out the obliterated dead bodies of the babies, and the sound of the abortionist’s suction machine drowns out the “silent scream” of the innocent one who is sacrificed. It ends with the burning of the victims as a holocaust to the demon. In ancient times, babies were “passed through fire”; nowadays, the babies sacrificed to Moloch are simply sent out and burned as “medical waste.”

The sacrificial victim in this demonic religion is not a brute animal, as was offered by the priests of Israel. In abortion, the victim is an innocent human being made in the “image and likeness of God” and entirely unable to defend himself against the abortionist’s aggression. Furthermore, the baby is sacrificed by his own mother and father, who pay an executioner to perform the ritual. This combination of innocence, parental renunciation, and ritualized annihilation of the image of God in human form is the Devil’s way of blaspheming God. In this project he can count on the misguided participation of God’s own children. The systematic destruction of the human body, which St. Paul calls “the temple of the Holy Spirit,” is also a sacrilege. In short, abortion is a perfect demonic system that offers a perfect form of worship to the Devil. If the abortion business is not truly diabolical, nothing is.

This is not just guesswork on my part. Feminists and abortionists themselves have gone on record saying the same things in their own hate-filled and misguided jargon. Good examples of demonic ideology can be found on the websites and in interviews with and speeches of abortion providers and supporters. For example, extreme feminist Ginette Paris described abortion “as a sacrifice to Artemis” in her 1992 book The Sacrament of Abortion. She also said, “The same quality allows us to visualize a world of increasing respect for children, a world in which one can occasionally resort to abortion when it is necessary to sacrifice the fetus to a higher cause, namely, the love of children and the refusal to see them suffer.” No mentality is more perverse than the one that calls abortion a “sacrament” and refers to abortion as an act of love for children!

In similarly twisted fashion, one Pennsylvania abortion mill described the “spiritual journey” of abortion on its website in the following way (the website has since been scrubbed of all such references):
Ending a pregnancy is not just a physical act but also a spiritual process. Meet with our spirit healer and guide a week in advance to plan the ritual journey that will meet your spiritual needs. Native American (Taino clan tradition), Eastern philosophy, nature-inspired (pagan), or custom-designed ceremonies are available to you and to the support people who will accompany you on your spirit quest. Or, design your own rituals with the help of our experienced guides. Check in to our mountain retreat Friday night for a ritual cleansing and spiritual preparation. Have the surgical procedure when you are ready for a separation of paths with the spirit child within you. Miscarriage with medicines and herbs is also available early in pregnancy. A follow-up ritual a year and a day later is included in this package. (Cost: $5000.)

Former abortionist Patricia Baird-Windle of Florida had this to say about her “spiritual” work:
Abortion is a major blessing, and a sacrament in the hands of women…. At the very crucible of the sacrament of abortion work is that some women have an abortion out of love for the baby, [some] out of love for the children they already have and are having a hard time feeding.

Among the many ghastly “clergy” supporters of abortion is Episcopal priestess Katherine Ragsdale, the first female president of Episcopal Divinity School in Cambridge, Massachusetts. Ragsdale told a gathering of abortion providers:
I want to thank all of you who protect this blessing [of abortion] — who do this work every day: the health care providers, doctors, nurses, technicians, receptionists, who put your lives on the line to care for others (you are heroes — in my eyes, you are saints); the escorts and the activists; the lobbyists and the clinic defenders; all of you. You’re engaged in holy work.

Those of us who have been engaged in the truly holy work of carrying the Gospel of Life to our society know that we are not fighting against flesh and blood in the pro-life vs. pro-abortion arena. We are contending against “principalities and powers, the rulers of this world of darkness,” as St. Paul says in Ephesians 6:12, and we must “put on the armor of God” if we are to win this battle.

I greatly encourage all men and women of good will to carry out this spiritual warfare in our society and in the world in order to vanquish the demon of child sacrifice, who has been given such free reign by the abortion business. More than anything, I encourage the leaders of our Church to take up the arms of Christ and form the Church into a fighting force once again to take on the spiritual evil around us.

http://www.facebook.com/group.php?gid=124497777585582&ref=mf#!/group.php?gid=124497777585582&v=info

Nog nooit zullen zo weinig volksvertegenwoordigers van christelijke partijen plaatsnemen in de blauwe stoelen van de nieuwe Tweede Kamer. De seculiere revolutie maait politiek christelijk Nederland kaal. Somber…

Veel commentatoren noemen Paars-plus de meest reëele coalitie die nu gevormd kan worden. Er is geen linkse meerderheid, hoewel de linkse partijen het doen voorkomen alsof zij de verkiezingen hebben gewonnen. Maar links zal maar wat graag deel willen nemen aan Paars-plus, want zij wil niets liever dan macht. Als een coalitie van die kleur een feit zal zijn, kan het seculiere vrijzinnige liberalisme de agenda, die in de jaren negentig van de vorige eeuw is ingezet, voltooien. Bijzonder onderwijs, gewetensbezwaarden vanuit christelijke overtuiging en zelfs, wie weet, kerkgemeenten en parochies, zullen het heel zwaar krijgen in de seculiere winter die ons wacht. De toekomst van christelijk Nederland ziet er somber uit…

Het CDA wordt opgeroepen ‘de woestijn’ in te gaan. In de jaren negentig hebben de christen-democraten dat ook acht jaar gedaan en kwamen er gelouterd uit. Vreemd is dat niemand de PvdA daartoe oproept, hoewel die partij verkiezing na verkiezing verliest. Maar het is de sociaal-democraten niet eigen om aan introspectie te doen. Macht staat bij hen voorop. Helemaal nu ze het politiek-christelijk bloed hebben geroken. Somber…

Het is de moeite waard om te onderzoeken waarom de CU verloren heeft. Wellicht hebben veel potentiële Rouvoet-stemmers in een poging de seculiere vrijzinnigheid te stoppen, op het allerlaatste moment hun stem gegeven aan Jan-Peter Balkenende. Als dat zo is, was zonder die strategische stemmers het verlies van het CDA nog groter geweest. Dat stemt somber…

Het commentaar eindigt met een vraag: of in deze wereld van machtsspelletjes politiek bedrijven vanuit het evangelie wel mogelijk is? De oudste partij van Nederland is opnieuw de meest stabiele partij van het land. Bovendien vertolkt de SGP, tegen het seculiere gelijkheidsdenken in en in tegenstelling tot het CDA en de CU, wel een onvervalst christelijk geluid. Woord houden heet de bundel essays van Kees van der Staaij. Een treffende titel, die de andere twee christelijke partijen ter harte mogen nemen. Op de website van Catholica schreef Frank Meijneke een dag voor de verkiezingen: “Als christenen zijn we niet van deze wereld, maar kunnen we in deze wereld wel een teken stellen. Het teken namelijk, dat de mens niet van brood alleen leeft en dat het levensgevaarlijk is concessies te doen op het gebied van leven en dood.” Politieke partijen, maar ook plaatselijke kerken, moeten over dat teken maar eens diep gaan nadenken.

Sinds hackers correspondentie van Engelse klimaatdeskundigen openbaar maakten, waaruit blijkt dat gegevens die de opwarming van de aarde niet bevestigden achter werden gehouden, hebben de twijfelaars over het broeikaseffect (en andere bedreigingen voor het milieu) de wind in de rug. Dertig jaar geleden was dat niet anders.

Rond 1980 raakte West-Europa en met name Duitsland in de ban van de zure regen en de stervende bossen. Activisten en wetenschappers spiegelden ons apocalyptische visoenen van dode bossen en vervolgens dode mensen voor. Publicist Jaffe Vink schrijft een boek over milieuproblematiek en de technologische cultuur. Daarin gaat hij onder meer in op de paniek  over de zure regen. Dertig jaar geleden was de leuze ‘Eerst sterft het bos, dan sterft de mens’. De politiek kwam onder zware druk te staan om iets te doen, en capituleerde, aldus Vink. Kritische wetenschappers, die twijfelden aan de aangedragen oorzaak – zure regen – werden uit commissies gezet of geweerd. Vink haalt oud-minister van milieu Leendert Ginjaar aan: “We kunnen niet wachten tot we alles precies weten. We moeten over alle twijfels heenstappen en er moeten nu maatregelen genomen worden”. Maar de Veluwe bestaat nog. “De bossen waren niet ziek en niet doodziek en zijn het ook nooit geweest,” schrijft Vink.

Dit voorjaar opnieuw ecologische doem en paniek. Een boorplatform van BP zinkt in de Golf van Mexico. Gevolg: dagelijks stroomt er 800.000 liter olie uit de gebroken boorpijp. Media en milieuactivisten spreken van “een ecologische ramp zonder weerga’ en ‘een milieucatastrofe vergelijkbaar met de Exxon Valdez’. In de Verenigde Staten noemt men het ‘Obama’s Katrina’, een verwijzing naar de kritiek op toenmalig president Bush die te laat interesse toonde in de door orkaan Katrina getroffen stad New Orleans. Zeebioloog Kees Camphuysen zegt in de Volkskrant van 22 mei dat er geen zinnig woord valt te zeggen over de ecologische schade. “Sterker nog: het is de vraag of er ooit wel sprake zal zijn van onherstelbare ecologische schade.” Camphuysen bestudeert sinds 1977 ongelukken met olietankers en boorplatforms en ergert zich groen en geel aan de doem en paniek over het ongeluk in de Golf van Mexico. Niet de hoeveelheid weggelekte olie, maar factoren als plaats, jaargetijde en aanwezigheid van kwetsbare soorten zijn van belang voor de kwalificatie ramp. En volgens de zeebioloog zijn de omstandigheden in de Golf van Mexico relatief gunstig. Weinig oliegevoelige zeevogels en geen kwetsbare diersoorten zoals zeeotters en zeehonden. Bovendien is de weggestroomde olie een lichte oliesoort, die deels verdampt. Camphuysen wil het ongeluk voor de Amerikaanse kust niet bagatelliseren, maar pleit voor nuance. “Nu zijn het vooral mensen die hel en verdoemenis preken als ze een microfoon onder de neus geduwd krijgen.”

Camphuysen noemt de tijdgeest, “waarbij alleen nog heftige antwoorden tellen”. Vink vraagt ons te verlossen van “het panisch universum waarin het altijd 5 voor 12 is”.  Enige nuchterheid blijft geboden. Sparkes verdenkt de radicale milieuactivisten ervan de wereld te dwingen te leven naar hun idee van duurzaam leven. Dan zijn alle onheilsboodschappen welkom, al dan niet gebaseerd op (verdraaide) feiten. “Met de kennis van nu” is het afgelopen jaar een gevleugeld begrip geworden. Maar in de geschiedenis zijn genoeg voorbeelden aan te wijzen waarin met nuchterheid en bij twijfel niet inhalen veel onheil voorkomen had kunnen worden. Sparkes verwijt de groene radicalen “een verlangen naar wild en primitief”. Daar past nuance inderdaad niet bij.

Hitchens heeft een aantal jaren in de Sovjetunie gewoont. De auteur weet waarover hij schrijft. Als een ex-communist – behorende tot de Trotskistische factie – weet hij hoe revolutionairen denken en doen.

The Spectator noemt het boek “a magnificent, sustained cry against the aggressive secularism taking control of our weakened culture”. Het is niet alleen een Britse waarschuwing en battle cry, maar ook voor Nederlanders een zeer lezenswaardig boek. Het nieuwe atheïsme laat zich niet weerhouden door landsgrenzen. Sterker nog, het heeft vaste voet aan de grond gekregen in Brussel / Straatsburg.